Update

Zoals vorige keer gemeld ging het niet goed met een tante van Karina. Uiteindelijk is ze afgelopen zaterdagmiddag overleden aan de gevolgen van een infectie. Haar man en een zus van haar man (een oom en tante van Karina dus) hebben de laatste paar dagen in ons appartement gelogeerd, en ik ben nadat Karina donderdag met haar nichtjes naar Tucuman was vertrokken steeds meegeweest naar het ziekenhuis. Niet de meest vrolijke periode dus. Er waren zaterdag nog een aantal problemen met het lichaam dat niet vervoerd mocht worden omdat er wat papieren kwijt waren, dus zondag om 8 uur moesten we ons melden bij het registro civil om dat op te lossen. Dat was snel gepiept (gelukkig), zodat het halen van de vlucht naar Tucuman voor oom en tante geen probleem was.  Gisteren was de begrafenis in Tucuman, ik begreep van Karina dat dat ook een emotionele bedoeling was. Karina blijft in Tucuman, ik werk tot en met donderdag. Deze week ben ik dus nog in Bs As. Vrijdag a.s. vlieg ik om 6:20 's morgens (best vroeg) naar Tucuman om daar de kerst te vieren (bij een gemiddelde temperatuur van 40 graden). De 26ste vliegen Karina en ik terug naar Bs As (we hadden tickets voor de 25ste, maar ivm een conflict tussen de gouverneur en de regering/vliegtuigmaatschappij mag er de 25ste niet gevlogen worden), waarna we de 27ste in het vliegtuig naar Nederland stappen om oud en nieuw in de andere huiselijk sfeer door te brengen. Kortom: voorlopig geen updates hier; half januari pik ik het weer op. Plezier en voorzichtig met vuurwerk!

Blogged with Flock

Oranje open, Oranje open, Leve de Koningin!

Zoals een aantal van jullie inmiddels al weet ben ik sinds 3 weken weer voorzichtig aan de slag. Na een paar maanden (bijne) full time Spaanse les en veel gesprekken met (vooral Nederlandse) mensen kwam ik via André (toen nog kamer van koophandel) met Lambert in contact. Drie gesprekken later bleek dat er voldoende overeenkomsten waren tussen mijn profiel en een aantal zaken die er in zijn bedrijf moesten gebeuren.

Dat bedrijf heet Open Orange (www.openorange.com.ar) en levert ERP-software voor het midden- en kleinbedrijf. Ik heb het systeem inmiddels een beetje leren kennen, en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben. Het ontwikkelen van zulke systemen is geen ‘moco de pavo’ (kalkoenensnot, vergelijkbaar met onze kattenpis), en er is de afgelopen jaren een hoop in geïnvesteerd. Voor de kenners: het systeem is gebouwd met Python en stukjes C++ voor de performance. Het bestaat uit een kern/framework voor alle basisfunctionaliteit, uitgebreid/te breiden met verschillende modules al naar gelang de bedrijfstak (hotel, restaurant, benzinestation, en nog veel en veel meer). Het bedrijf zit nu in de fase waarin alle bestaande klanten naar het nieuwe systeem moeten worden gemigreerd, en er zijn grote plannen voor de periode daarna. Ik heb me gestort op de realisatie van een timesheet-achtig systeem, omdat er op dit moment weinig grip is op de uren die besteed worden. Volgende stap zou het meer projectmatig werken kunnen worden. Ik heb het op dit moment in ieder geval prima naar mijn zin; het is heel verfrissend om na jaren van grote organisaties in een wat kleinere (ongeveer 15 man) organisatie te werken. Daarnaast wandel ik elke dag in 20 minuutjes (over het algemeen in het zonnetje) van huis naar werk, ook weer eens wat anders dan in de file staan. Wat me opvalt is de hoge productiviteit; de planning is om de timesheet-functionaliteit in één dag toe te voegen. Wat nog tegen valt is mijn kennis van de Spaanse taal; er worden een hoop woorden gebruikt die ik (nog) niet ken (bijvoorbeeld luca, gamba, mango; respectievelijk 1000, 100, en 1 peso(s)), en als mensen snel en door elkaar heen praten raak ik de draad nog wel eens kwijt (iets wat op een naaiatelier echt een probleem zou opleveren)……..

Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat een tante van Karina uit Jujuy (het noorden van Argentinië, zo’n 2.000 km hiervandaan) twee weken geleden gevallen is en daarbij haar hoofd zodanig heeft gestoten dat ze halsoverkop naar Buenos Aires moest worden overgevlogen om geopereerd te worden. In eerste instantie leek ze aan de beterende hand, maar een paar dagen geleden verslechterde een en ander en ze ligt nu buiten bewustzijn en in kritieke toestand in het ziekenhuis. Haar man, Manuel (een oom van Karina dus, een broer van haar moeder), verblijft nu ook in Buenos Aires en vandaag komen haar 2 nichtjes en een tante uit Jujuy aan omdat er een reële kans bestaat dat de tante niet gaat herstellen. De 2 nichtjes logeren bij ons, dus veel vrolijkheid is er even niet bij dezer dagen. Het is maar hopen dat het goed afloopt.

En voor degenen die het nog niet hebben meegekregen: in principe (afhankelijk van de toestand van de tante) komen Karina en ik eind December 2 weekjes naar Nederland, met een paar dagen Parijs erdoorheen gemixt. De eerste afspraken zijn al gemaakt, en ik zie er erg naar uit om mijn nieuwe neefje en nichtje (en de reeds bekende nichtjes natuurlijk ook. En mijn familie. En mijn vrienden. En Sander. En ik wil graag de groeten doen aan iedereen die ik vergeten ben) in het echt te bewonderen. Nog maar een paar weekjes ;-)

Blogged with Flock

Het weekend

Het was weer een goedgevuld weekend. Vrijdagavond begon het met een gecombineerde Sinterklaasavond/Quiz met de vrienden van Karina. Achteraf moet ik zeggen dat mijn uitleg vooraf nogal minimaal geweest was (we trekken zo lootjes, en dan koop je een cadeautje en schrijf je een gedicht voor degene die op je lootje staat), en daarom door de aanwezigen nogal verschillend werd geïnterpreteerd. Zo bleek al snel dat een gedicht iets anders is dan een rijm, en dat ook het onderwerp en de toon nogal verschilden. Sommigen hadden begrepen dat het een “semi”-romantisch gedicht moest zijn, anderen hadden liedteksten aangepast; meer dan een half A4tje was het in geen geval. Maar: meedoen was belangrijker dan winnen, en het was heel gezellig. De enige echt jonge aanwezige, Toti van 8 maanden (Tobias), viel in ieder geval goed in de cadeautjes, dus dat deeltje was goed overgekomen. Bij het vergelijken van de aantekeningen bleek trouwens dat het 3 koningen feest hier, 6 januari, veel overeenkomsten met onze Sinterklaas vertoont (tot en met het bakje water voor de kamelen bij de schoorsteen zetten aan toe). En daarna de quiz. Het was weer mijn beurt om de vragen te maken, en met name de kruidenvraag (10 zakjes met kruiden specerijen met de vraag: wat is dit?) sloeg in als een bom. Vooral omdat de kruidnagel in alle geuren aanwezig was. Winnaars waren uiteindelijk Gisell, Dante en Marcela. Foto’s: http://picasaweb.google.com/pilar.arrieta/TriviaSinterklaas2007

De volgende dag stond er een bruiloft op het programma, en wel die van Nils en Yanina. Nils is de zoon van een collega van Karina, dus dat geeft een beetje aan hoe selectief het paar te werk was gegaan met het uitnodigen van de gasten. Het bleek de voorbode voor een interessante avond. Ik viel van de ene verassing in de andere; het enige wat hetzelfde is als in Nederland is dat er een bruid en een bruidegom zijn, en dat zij op enig moment haar boeketje in een meute nog niet getrouwde meisjes gooit, maar daar hield het ook wel zo’n beetje mee op. De verschillen? Daar gaan we:
Voor het diner waren 400 (vierhonderd!) mensen uitgenodigd, en er waren er uiteindelijk ruim 360 aanwezig. Na het diner werd dit aangevuld met de iets minder close vrienden en bekenden tot een dikke 500 man. Navraag leerde dat bruiloften van deze omvang heel gewoon zijn; dit schijnt te maken te hebben met het feit dat alles hier draait om het hebben van connecties, en een bruiloft is de uitgelezen mogelijkheid om de banden met iedereen weer eens lekker aan te halen.
Het diner begon om 22:45 en duurde tot 2:00, waarna het feest begon. Wij zijn er uiteindelijk al om 5:00 vandoor gegaan, want de volgende dag stond er weer een ander avontuur op het programma. Het feest duurde tot 8:00, waarna de nog aanwezige gasten op een ontbijtje getrakteerd werden. Wat dat betreft was het een standaard Argentijnse bruiloft.
Een relatief nieuwe traditie, een aantal jaar geleden uitgevonden door de bekende TV-presentator Tineli, is dat de gom en zijn vrienden om 12:00 hun nette schoenen vervangen door gympies.
De eerste dans na het diner is een sneeuwbal-wals, waarbij er (met name door de bruid) met zoveel mogelijk verschillende mensen gedanst dient te worden.
Na de wals was er sprake van een onvervalst stukje crowdsurfen door bruid en bruidegom, gevolgd door de vader van de bruid, de moeder van de bruid, en de moeder van de bruidegom. De vader van de bruidegom moest om gezondheidsredenen verstek laten gaan. Tijdens het crowdsurfen werden de verschillende personen ook getrakteerd op een stukje “opgooien en weer opvangen”, waarbij met name de bruidegom eenzame hoogtes wist te bereiken.
Kortom: een buitengewoon gezellige en leerzame avond. Foto’s: http://picasaweb.google.com/Daco.Bogaard/BruiloftEnBocaUNICEF

Zondag stond in het teken van YMCA/Unicef. Unicef heeft namelijk een overeenkomst met voetbalclub Boca Juniors (a la Barcelona), en daar moest zondag maar eens concrete invulling aan gegeven worden. Wij gingen dus met een aantal begeleiders en zo’n 60 kinderen naar het stadion om bordjes omhoog te houden waarop te lezen viel: “Con los chicos somos mas. Boca Juniors y Unicef”. Altijd leuk om een potje voetbal te zien, zeker in zo’n sfeervol stadion, zo dicht bij het veld (rij 1!), zo laat in het seizoen (laatste wedstrijd) en met zulke blije mensen (de supporters van de tegenpartij Lanus, want Lanus werd voor het eerst in zijn bestaan landskampioen). Diego was er ook (zie foto’s: boven de “s” van “siempre”). Voor de meeste kinderen was het de eerste keer in een stadion, die hebben dan ook hun ogen uitgekeken. En met onze actie hebben we uiteraard de wereld weer een klein stukje beter gemaakt, dus dat schept ook voldoening. Foto’s: http://picasaweb.google.com/Daco.Bogaard/BruiloftEnBocaUNICEF

Een welgevuld weekend derhalve. Voor volgend weekend hebben we maar even niets ingepland, al is dat mede omdat ik er via Internet maar niet in slaagde om kaarten voor de grote Polo-finale aan te schaffen. Iets met de verbinding of zo. Wanneer gaan mensen nou eens computerprogramma’s maken die ook echt werken. Daar zouden de hoge heren in Den Haag eens wat aan moeten doen!

Het zijn de kleine dingen die het doen (deel 6 alweer)

De uitspraak “Weerstand kweek je” is ook wel bekend als het Adagium (http://en.wikipedia.org/wiki/Adage) van Bogaard. Eén van de leuke dingen van een nieuw land is dat je je lichaam weer blootstelt aan frisse invloeden van buitenaf. Een heel nieuw scala aan bacteriën, virussen en allergieën kan aangewend worden voor het kweken van daarvoor nooit vermoede weerstanden. Zo kampte ik de afgelopen week met conjuntivitis (http://nl.wikipedia.org/wiki/Bindvliesontsteking). Gelukkig niet zo erg als op die ene foto, maar desalniettemin behoorlijk irritant. We zijn inmiddels 5 dagen verder, en het gaat alweer een heel stuk beter dankzij de antibiotische oogdruppels die ik bij de farmacia gewoon zonder recept op kon halen. Navraag leerde dat antibiotica hier sowieso wat meer in zwang zijn dan bij ons; het is hier heel gewoon om bij een beetje verkouden naar de drogist te gaan en antibiotica te halen. Ook begreep ik dat het voor buitenlanders die hier langere tijd verblijven een standaardaandoening is, waarschijnlijk komt ie nog wel een keertje terug. Zal mij benieuwen……

Que tiren aqua.....

... en dan iets met puta (la puta que te pario, als je het echt weten moet), maar de strekking van het verhaal was dat het op de tribune erg warm was en dat men water wilde. We schrijven zaterdagmiddag 17 november, en we bevonden ons in het River Plate Stadion voor de wedstrijd Argentinië – Bolivia. Zoals bekend had ik afgelopen dinsdag 3 uur in de rij gestaan voor kaartjes, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Achteraf bleek het niet helemaal uitverkocht, maar wel erg warm. Een graadje of 30, en dat is zonder wind vrij heet. Waarschijnlijk daarom waren zowel de spelers als het publiek de eerste helft erg rustig. Gelukkig had Messi er wel zin in, kittig spelertje is dat. Zou wel iets voor Ajax zijn denk ik. Riquelme slenterde met zijn kenmerkende sacherijnige kop een beetje rond op het middenveld, en het was dat het vlak voor rust 1-0 werd (Aguero, a.k.a. Kun), anders was er helemaal niets gebeurd.

Maar toen de 2e helft. Het publiek smeekte massaal om water, en dat kwam er ook. De brandweer zette de kranen vol open, en toen sloeg de vlam in de pan (figuurlijk natuurlijk, want met zoveel water is dat lastig). De supporters waren wakker, geweldig sfeertje (en wie niet springt, is een inglés!), en Riquelme legde weer eens een vrije trap in de kruising (zie foto, deze bal ligt dus 2 seconden later in de linkerbovenhoek). Kortom, het was goed toeven, zeker toen Riquelme na een solo van Messi de 3-0 nog liet aantekenen. Absoluut de moeite waard, en weer een item dat van het lijstje geschrapt kan worden.

Verder eergisteren naar de Casa FOA geweest. Expositie van de bekendste designers en architecten van Argentinië, die een aantal oude opslagplaatsen hadden omgetoverd tot de fraaiste lofts, badkamers, en wat dies meer zij. (http://www.casafoa.com/new/index.php)

En eergisteravond een stukje Argentijnse cultuur opgesnoven. Les Luthiers (http://en.wikipedia.org/wiki/Les_Luthiers), een soort van 5 Argentijnse Hans Libergen/Mini’s en Maxi’s, bestaan 40 jaar en dat was reden voor een feestje. Een gratis openluchtfeestje wel te verstaan. Ze traden op in een park, en uiteraard waren wij van de partij. Samen met zo’n 100.000 anderen. Was wel grappig, en gelukkig kon ik over het algemeen aardig meekomen met mijn Spaans. Veel woordgrappen, en dat viel af en toe niet mee. Verslag in de krant: http://www.clarin.com/diario/2007/11/19/laciudad/h-03401.htm.

Hacer cola...

.... is de Argentijnse uitdrukking voor in de rij staan. En dat heb ik gisteren weer eens gedaan. 3 uur om precies te zijn. Voor voetbalkaartjes. Waar jullie nog allemaal bezig zijn met de kwalificatie voor het EK van volgend jaar, is hier de kwalificatie voor het WK 2010 in Zuid Afrika al gestart. Argentinië is begonnen met 2 overwinningen, en zaterdag a.s. staat de thuiswedstrijd tegen Bolivia (altijd lastig!) op het programma. Omdat je alles nou eenmaal een keer meegemaakt moet hebben, ben ik op internet gaan zoeken waar ik kaartjes kon krijgen. En de voorverkoop bleek gisteren te beginnen (gewoon 4 dagen van tevoren, niet maanden zoals in Europa). Verder zijn kaartjes hier niet per internet te koop, dus ik moest er aan geloven. Om 11 uur meldde ik me dus keurig bij de Lunapark en sloot achteraan aan. En een dikke 3 uur (2 keer zolang als de wedstrijd gaat duren) later (want natuurlijk waren er maar 2 kassa's open), mocht ik mij gelukkige eigenaar van deze kaartjes noemen. Schappelijke prijs trouwens, 60 pesos (14 euro). Nu maar hopen dat Messi er zaterdagmiddag een beetje zin in heeft..................

Het bestaat dus wel!

Ja, je ziet het goed. Honkbal! Afgelopen zondag was het zulk mooi weer dat ik zin kreeg om een potje honkbal te gaan kijken. Enig speurwerk op internet leverde op dat het dichtstbijzijnde veld dat van Daom was, en dat ze ook nog thuis speelden in het kader van de Liga Metropolitana en wel tegen Jupiter. Een snelle douche en een lange taxirit later hadden we het veld gevonden en bleek het al 1-0 voor Daom te staan. En ik moet zeggen; het niveau viel mij niet tegen. Atletisch gezien zat het wel snor, tot mijn verassing sloegen ze met hout, maar waar het duidelijk aan ontbreekt is honkbalintellect (het tweede honk stelen als je twee punten achterstaat in de 9e inning, squeeze-play met 2 uit en 3 wijd kaal, scoopen in het outfield in de 3e inning, dat soort dingen). Maar desalniettemin een leuk potje om te zien, 5-4 voor Daom na 10 innings. De barman in de kantine bleek Nederlands te spreken; hij had in de jaren ‘80 4 jaar in Amsterdam gewoond. Hij bleef maar zeggen dat hij het WK van 86 had bijgewoond op uitnodiging van zijn goede vriend Guus van der Heiden. En alle gegevens zijn genoteerd, ik mag me als ik zin heb melden om een keer mee te trainen. Zal mij benieuwen.

Verder was er nog ons bezoek aan San Nicolas. Na een busrit van een kleine 4 uur (en dat is helemaal niks hier!) kwamen we aan in San Nicolas en zijn we begonnen met een ontbijtje. Daarna vlug naar de kerk waar het beeld staat. De maagd van San Nicolas is namelijk erg populair hier, dus we konden achteraan aansluiten. Het hele verhaal deed me aan Lourdes denken; ook hier in de omringende straten jerrycans genoeg te koop om het geneeskrachtige water mee terug naar de provincie te kunnen slepen. Uiteraard wel nadat het gezegend is in de kerk (zie foto)! Vervolgens een lekker hapje gegeten voor de lunch (vlees!), en langzaam aan weer naar de busterminal om de thuisreis aan te vangen. Al met al wederom iets leuks om gedaan te hebben.

Maar het belangrijkste nieuws komt deze keer uit Nederland: ik ben weer trotse oom-op-afstand, deze keer van Emmee. Gelukkig maken skype en de opgestuurde foto’s en filmpjes een hoop goed, maar ik zie uit naar de persoonlijke kennismaking. Dat moeten we dus maar gaan regelen!

Op het Unicef-evenement van Karina was een aantal bekende Argentijnen present, waaronder Pablo Marcovsky. Pablo Marcovsky blijkt niet alleen journalist/presentator, maar ook jazz-keyboardist. Omdat de samenwerking hem kennelijk ook goed bevallen was kregen Karina en 2 collega’s (Soledad (rare naam eigenlijk, ‘eenzaamheid’) en Fernanda) de uitnodiging om eens te komen kijken als hij speelde. Te gek swingend plan, dus afgelopen vrijdagavond zaten wij in een donkere kelder aan Avenida Corrientes te genieten van een viermansformatie die de pannen van het dak speelden. Weer een kruisje dat kan worden gezet.

Op de agenda:
- Ik wil er nog niet teveel over zeggen (voor omdat namelijk in verband met de jinx (jinks? djinks?), heb ik van Keet (Jappie? Ivo?) geleerd dat woord!)), maar waarschijnlijk ga ik binnenkort weer aan de slag. Twee weken geleden voor het eerst gesproken met een mede-Nederlander die hier een bedrijf heeft, open source ERP-pakket voor middelgrote bedrijven. Zodra er meer zeker is laat ik het uiteraard horen.
- De inmiddels 4e quiz staat voor volgende week op het programma, en het is weer mijn beurt om de vragen te maken.

En als uitsmijter deze keer een klassieke poep- en piesgrap: de naam van deze Argentijnse stad zorgt onder Nederlanders altijd voor de nodige hilariteit..... ;-)