Rio de Janeiro

Stad van Jariño
Maar aan de tuintjes zie je
het er niet vanaf

Parijs - Dakar

De stad vol motors
en auto's; rally- race- en vracht-,
Rio lijkt me beter

La Muestra

Afgelopen maandag was het eindelijk zover; na een paar maanden voorbereiding de officiële opening van de Tres C – Van Gogh tentoonstelling. Plaats van handeling was het Museo Isaac Fernandez Blanco, hartje Buenos Aires en gelukkig maar zo’n 300 meter van ons appartement.

Na het nodige heen-en-weer gebel om de laatste dingen te regelen meldde ik me bepakt en bezakt om half 5 in het museum. Na een zeer vlotte installatie van de beamer en het opzetten van de banner verscheen onze vriend Juan met de schildersezels. Deze hebben we met vereende krachten naar de kapel gebracht zodat daar uiteindelijk 30 schilderijen en een aantal andere kunstwerken (doosjes, kartoncreaties, etc.) netjes konden worden opgesteld. Inmiddels waren Fernanda en Sole ook gearriveerd met alle kunst, dus we konden in één keer door. Juan had op het binnenpleintje ook de tafels voor de catering opgesteld, en na het inlijsten van de laatste diploma’s waren we keurig netjes om half 7 klaar voor de gasten.

Om 7 uur liep het snel vol; de bussen uit Quilmes en Gutierrez waren er netjes op tijd en een groep van 90 kinderen zorgt snel voor vulling. Ook de speciale gasten waren keurig op tijd: de Nederlandse ambassadeur en een delegatie van de ambassade, de voorzitter van de Nederlandse club alhier, en Patries van Elsen, een Nederlandse kunstenares die in Buenos Aires woont. Alleen de leraressen van de gehandicapten-school uit La Plata stonden bij het verkeerde museum; de opening begon dan ook een paar minuten later dan gepland.

Nadat Fernanda iedereen welkom had geheten en Asociacion Tres C had geïntroduceerd was het de beurt aan de ambassadeur. Die bleek in Nederland opgegroeid te zijn dichtbij Zundert, het geboortedorp van Vincent van Gogh. Vervolgens hebben we een video laten zien van de kinderen in actie, en daarna heeft Patries met een aantal jonge artiesten een gesprekje gevoerd. Na een dik half uurtje was het tijd om dat te doen waar iedereen voor gekomen was: de tentoonstelling!

Ik had de schilderijen natuurlijk al gezien, maar de verassing voor de aanwezigen was gelukkig net zo aangenaam als de eerste keer dat ik een deelnemende school bezocht. En, eerlijk is eerlijk, de kwaliteit van de werken was enorm hoog. Wat met name heel erg leuk was om te merken was dat alle kinderen ook echt trots waren op datgene wat ze gemaakt hadden, en bijna zonder uitzondering hun eigen verwachtingen overtroffen hadden. Er zijn een hoop foto’s gemaakt met de ambassadeur voor “hun” schilderij. Tussen het kijken door was er verfrissing en versterking in de vorm van cola en een broodje, geheel belangeloos ter beschikking gesteld door Juan.

Om 9 uur was het mooi geweest en hebben we de sluiting gedaan. Daarbij moest ik van Fernanda en Soledad persé ook naar voren komen om de hartelijke dank voor de donatie van de familie Pronk in ontvangst te nemen. We hebben geen video, maar ik kan inmiddels uit betrouwbare bron mededelen dat 90 enthousiaste kinderen enorm veel kabaal kunnen maken. En wat riepen zij in koor? “Familie Pronk, bedankt hiervoor!”.

Kortom: een enorm succes op alle fronten: kinderen content, leraren content, bezoekers content en organisatie content. We gaan op korte termijn praten over een vervolg, want volgend jaar moet dit natuurlijk nog groter, mooier, prominenter en allesomvattender worden uitgevoerd!

(De foto’s bij dit stukje zijn slechts een tipje van de sluier, maar het zijn de enige die ik nu heb. Als ik de hele sluier heb ontvangen zal ik een wat bredere selectie posten/mailen.)

Kunst

Bij het opruimen van mijn computer afgelopen weekend (je moet wat als je meisje in Hong Kong zit!) stuitte ik op wat oude foto's waaronder bijgaande. Genomen op een expositie in het Centro Cultural Borges, georganiseerd ter ere van de zoveelste sterfdag van Kurt Cobain. Een aantal kunstenaars had zich door het thema laten inspireren, met onder meer bijgaand kunstwerk als resultaat. Het is al even geleden, maar deze wilde ik jullie toch niet onthouden.

Achterstallig onderhoud en Goede Voornemens

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst gepost heb, en als zelfs Koen regulierder update, kan je eigenlijk niet anders dan tot de conclusie komen dat het hoog tijd is voor wat achterstallig onderhoud en goede voornemens voor meer post-discipline. Laten we met het gemakkelijkste beginnen……

Begin september was voor Karina het moment aangebroken: de eerste echt hele grote opdracht voor haar eigen stichting. Voor een internationaal seminar over onderwijs van Unicef was een groep kinderen nodig die hun praktijkervaringen konden delen. Karina was gevraagd om de Argentijnse adolescenten te selecteren, en daarnaast mocht ze de begeleiding van de hele groep (23 jongeren uit Argentinië, Chili en Brazilië, 6 begeleiders) 4 dagen lang voor haar rekening nemen. Nodeloos te zeggen dat alles perfect verliep; kinderen erg tevreden, begeleiders content en Unicef gelukkig. Het ging zelfs allemaal zo vlekkeloos dat de week daarop een officieel samenwerkingscontract tussen Tres C en Unicef getekend is. Verslaggeving (wel in het Spaans natuurlijk, maar met 2 filmpjes) hier, hier en hier.

Een aantal weken geleden zijn we op aanraden van een vriendin van Karina naar een optreden van Bossacucanova geweest. Zwoele Braziliaanse lounge, ideaal om de lente mee te beginnen of voor lange zomeravonden. Aanrader voor de downloaders onder het lezend publiek.

Het nichtje van Karina, Lucia, is 30 september 4 jaar geworden. De zondag daarop was er groot feest in Tucumán. Zelfde locatie en omvang als afgelopen jaar, complete lunch met alles erop en eraan inclusief goochelaar (ik mocht hem helpen een zakdoekje te verbranden!), poppenspel en 2 andere kinderacts. Het echte nieuws was trouwens dat de oudste zus van Karina weer zwanger is: Lucia krijgt een zusje. De eigenaardigheid van de familie blijft intact, wederom een meisje. Van het totale nageslacht van opa en oma aan moederskant (9) is er slechts één varon.

Verder de heugelijk mededeling dat na een half jaar verliezen ik 3 weken geleden eindelijk met een overwinning op Gaston van de squashbaan stapte! Hij vertelde me achteraf dat het de eerste keer in 2 jaar was dat hij verloor. Uiteraard sindsdien niet meer gewonnen, maar ik weet nu in ieder geval dat het mogelijk is.

Andere belangrijke dingen die we gedaan hebben zijn onder meer het aanschaffen van een licuadora (blender, we jagen er nu bergen aardbeien, sinasappels, kiwi, peer en ananas doorheen), het bekijken van de Buenos Aires Open Levende Standbeelden, en het bezoeken van een aantal wedstrijden van Boca met Unicef. BTW: als er scouts meelezen, ga eens kijken naar de nummer 10 van Tigre. Naam is me even ontschoten (iets met twee M’en), ik weet dat het een laatbloeier is, maar erg kittig voetballertje. Scoorde ook 2 keer.

En de hele afgelopen week stond in het teken van het nationale kinderparlement dat Karina organiseert. 300 kinderen uit alle windstreken 2 dagen in Buenos Aires. Nog groter dan vorig jaar. Alles wederom tot in de puntjes geregeld; de vice-president Julio Cobos opende het congres en kreeg een staande ovatie van de kinderen voor zijn steun aan de boeren eerder dit jaar, en het congres werd afgesloten door Mariana Fabiani.

Verder worden de MLB play offs hier keurig op de TV uitgezonden. Keurig met Spaans commentaar natuurlijk, en dat is af en toe erg grappig. Voorbeelden? Gaan we. Als iemand uit is, is hij “fuera de la circulación”. Een homerun is een cuadrangular, en de warning track heet de zona de seguridad. “Gelukkig” hebben we van het weekend een nieuwe TV aangeschaft met SAP, zodat ik nu gewoon van het originele commentaar kan genieten.

As we speak is Karina trouwens in het stadion van Boca met de koningin van Jordanië. Wederom een verzoek van Unicef om met een groep kinderen een evenement bij te wonen.

De agenda? De blog wat regelmatiger bijwerken. Vrijdag naar een aantal scholen om de voortgang van hun kunstinspanningen te bewaken. En aanstaande donderdag stapt Karina op het vliegtuig naar Hong Kong om daar een 5 weken durende cursus te volgen. Ik zal me dus even alleen moeten redden. Zal mij benieuwen…..

Voor een blog die wel regelmatig bijgewerkt wordt met het laatste Argentijnse nieuws, klik hier.

Waterkokers en Keukeninspecties

De vraag van vandaag: wat is dit? En waarom staat deze foto op deze blog? Het antwoord op vraag 1: een waterkoker van 25 liter die je in de douche ophangt en die met name in Bolivia/Ecuador/Peru gebruikt wordt door mensen die geen stromend warm water hebben. Het antwoord op vraag 2: omdat wij er de afgelopen 3 weken gebruik van hebben moeten maken. Zoals ik de laatste keer meldde zaten wij ‘de repente’ zonder gas. En koud douchen is 3 dagen leuk, maar dan is de lol er ook wel vanaf. Na enig speurwerk wist Karina dit apparaat op de kop te tikken in een lokale fereteria, en het is weliswaar een zeikstraaltje, maar warm water is warm water. Gewoon even 15 minuten voor het douchen de bak vullen, stekker in het stopcontact, en de gloeispiraal zijn/haar (?) werk laten doen. En even opletten dat je voor het douchen de stekker eruit haalt. Verder hebben we erg veel buiten de deur gegeten, en, heel creatief, een keertje gekookt in onze open haard. Zalm met gepofte aardappelen, dus zielig zijn we nog steeds niet. Enige punt was dat totaal onduidelijk bleef wanneer e.e.a opgelost zou worden, en de vele ‘uit eigen ervaring’-verhalen van vrienden en collega’s boden weinig hoop op een snelle uitkomst. Ik ben er inmiddels wel achter dat dat een typisch Argentijns dingetje is: altijd uitgaan van het slechtste geval, dan kan het alleen maar meevallen. Zonder gas.

Tot vorige week zaterdagmorgen. Ik draaide uit gewoonte de warme kraan open, en tot mijn stomme verbazing kwam er ook warm water uit! Een snelle inspectie leerde dat de verwarming het ook weer deed, maar dat het fornuis nog niet tot aangesloten gebied behoorde. Maar: 66% is meer dan niks, dus uitgebreid gedoucht en daar ook echt van genoten. ’s Middags kregen we een keukeninspecteur op bezoek. Het verhaal was namelijk dat het kookgas per appartement weer opengedraaid ging worden na een succesvolle nakijkbeurt door een expert van de Metrogas. Alhoewel, nakijkbeurt, na een klaarblijkelijk zeer zorgvuldig en met kennis van zaken geworpen blik van niet langer dan 5 seconden was het vinken geblazen op zijn papiertje; keuken afgekeurd, geen gas in de keuken tot na het uitvoeren van een serie reparaties (nieuwe ventilatie, nieuwe pijp, nieuw slangetje, etc.). Toen wij later de portier spraken bleek dat trouwens voor de complete 96 appartementen te gelden; alle keukens afgekeurd. Maar, en dat is dan ook weer Argentinië, toen 2 dagen later de monteur op bezoek kwam heeft Karina hem met een kopje koffie kunnen overtuigen van het feit dat het allemaal misschien eventueel toch wel wat veel en duur was, en heeft de beste man na nopperdenop aan reparaties het knopje omgezet.

Kortom: alles weer onder controle en terug naar het oude in casa Esquivel/Bogaard.

En voor degenen naar wie ik dit nog niet gemaild had; weten jullie wie er ook in Argentinië zitten? Filmpje!

Want om een paar weekjes zonder gas te zitten heb ik altijd dat je zegt zin in

Zo. Na een paar weekjes Nederland, waaronder een bijzonder vochtige honkbalweek en buitengewoon uitgebreid extensief familiebezoek ben ik weer in Buenos Aires. En dat zal ik weten ook!

Op het eerste oog was er weinig veranderd toen ik weer hier kwam. Karina had weliswaar de slaapkamer 2.0 gemaakt met wat kekke tafeltjes en dito lampjes, en het conflict tussen de regering en de boeren was op dramatische wijze opgelost/verdwenen (bij de stemmingsstand 36 voor 36 tegen in de eerste kamer alhier moest de vice-president de beslissende stem uitbrengen. En raad eens? Nee, mis! Hij stemde tegen de regering, waardoor de belastingverhogingen voorlopig van de baan zijn), maar het weer was nog steeds druilerig en Plaza de Mayo lag er nog. Nothing on the hand. Tot afgelopen vrijdag.

Toen ik na mijn werk thuis kwam was een aantal mannen koortsachtig bezig de stoep voor ons huis weer dicht te gooien. Die was kennelijk open geweest. Navraag bij de portero leerde dat er een probleem was met het gas. Dat was er namelijk niet meer. Of meer precies, dat was voor ons gebouw afgesloten. Iets met een lekkage, poreuze leidingen, probleem. En de gasmannen gaan tot de drempel, dus toen de conclusie was getrokken dat het lek niet buiten zat gingen die lekker weekend vieren. Ons zonder gas achterlatend. En geen gas betekent niet koken, geen warm water en geen verwarming. Precies in de koudste week van het jaar. Dus toen het buiten ’s nachts 4 klein nulletje c was, was het dat binnen ook. En da’s best fris, zelfs voor mij. Maar het beste nieuws was wel dat de eerste schattingen voor de reparatieduur uiteen liepen van minimaal 3 weken tot ongeveer 2 maanden. Nou moet ik daar wel bij zeggen dat dat de schattingen zonder aanmoedigingspremie waren. Het idee is namelijk nu om bij alle bewoners met de pet rond te gaan om een zogenaamde ‘opschietpot’ te creëren, waarmee de leidingexperts die nu bezig zijn wellicht verleid kunnen worden om ook ’s avonds en in het weekend aan een oplossing te werken. Het zal mij benieuwen……

En voor degenen die de titel nog niet begrijpen: