Parijs - Dakar

De stad vol motors
en auto's; rally- race- en vracht-,
Rio lijkt me beter

La Muestra

Afgelopen maandag was het eindelijk zover; na een paar maanden voorbereiding de officiële opening van de Tres C – Van Gogh tentoonstelling. Plaats van handeling was het Museo Isaac Fernandez Blanco, hartje Buenos Aires en gelukkig maar zo’n 300 meter van ons appartement.

Na het nodige heen-en-weer gebel om de laatste dingen te regelen meldde ik me bepakt en bezakt om half 5 in het museum. Na een zeer vlotte installatie van de beamer en het opzetten van de banner verscheen onze vriend Juan met de schildersezels. Deze hebben we met vereende krachten naar de kapel gebracht zodat daar uiteindelijk 30 schilderijen en een aantal andere kunstwerken (doosjes, kartoncreaties, etc.) netjes konden worden opgesteld. Inmiddels waren Fernanda en Sole ook gearriveerd met alle kunst, dus we konden in één keer door. Juan had op het binnenpleintje ook de tafels voor de catering opgesteld, en na het inlijsten van de laatste diploma’s waren we keurig netjes om half 7 klaar voor de gasten.

Om 7 uur liep het snel vol; de bussen uit Quilmes en Gutierrez waren er netjes op tijd en een groep van 90 kinderen zorgt snel voor vulling. Ook de speciale gasten waren keurig op tijd: de Nederlandse ambassadeur en een delegatie van de ambassade, de voorzitter van de Nederlandse club alhier, en Patries van Elsen, een Nederlandse kunstenares die in Buenos Aires woont. Alleen de leraressen van de gehandicapten-school uit La Plata stonden bij het verkeerde museum; de opening begon dan ook een paar minuten later dan gepland.

Nadat Fernanda iedereen welkom had geheten en Asociacion Tres C had geïntroduceerd was het de beurt aan de ambassadeur. Die bleek in Nederland opgegroeid te zijn dichtbij Zundert, het geboortedorp van Vincent van Gogh. Vervolgens hebben we een video laten zien van de kinderen in actie, en daarna heeft Patries met een aantal jonge artiesten een gesprekje gevoerd. Na een dik half uurtje was het tijd om dat te doen waar iedereen voor gekomen was: de tentoonstelling!

Ik had de schilderijen natuurlijk al gezien, maar de verassing voor de aanwezigen was gelukkig net zo aangenaam als de eerste keer dat ik een deelnemende school bezocht. En, eerlijk is eerlijk, de kwaliteit van de werken was enorm hoog. Wat met name heel erg leuk was om te merken was dat alle kinderen ook echt trots waren op datgene wat ze gemaakt hadden, en bijna zonder uitzondering hun eigen verwachtingen overtroffen hadden. Er zijn een hoop foto’s gemaakt met de ambassadeur voor “hun” schilderij. Tussen het kijken door was er verfrissing en versterking in de vorm van cola en een broodje, geheel belangeloos ter beschikking gesteld door Juan.

Om 9 uur was het mooi geweest en hebben we de sluiting gedaan. Daarbij moest ik van Fernanda en Soledad persé ook naar voren komen om de hartelijke dank voor de donatie van de familie Pronk in ontvangst te nemen. We hebben geen video, maar ik kan inmiddels uit betrouwbare bron mededelen dat 90 enthousiaste kinderen enorm veel kabaal kunnen maken. En wat riepen zij in koor? “Familie Pronk, bedankt hiervoor!”.

Kortom: een enorm succes op alle fronten: kinderen content, leraren content, bezoekers content en organisatie content. We gaan op korte termijn praten over een vervolg, want volgend jaar moet dit natuurlijk nog groter, mooier, prominenter en allesomvattender worden uitgevoerd!

(De foto’s bij dit stukje zijn slechts een tipje van de sluier, maar het zijn de enige die ik nu heb. Als ik de hele sluier heb ontvangen zal ik een wat bredere selectie posten/mailen.)

Kunst

Bij het opruimen van mijn computer afgelopen weekend (je moet wat als je meisje in Hong Kong zit!) stuitte ik op wat oude foto's waaronder bijgaande. Genomen op een expositie in het Centro Cultural Borges, georganiseerd ter ere van de zoveelste sterfdag van Kurt Cobain. Een aantal kunstenaars had zich door het thema laten inspireren, met onder meer bijgaand kunstwerk als resultaat. Het is al even geleden, maar deze wilde ik jullie toch niet onthouden.

Achterstallig onderhoud en Goede Voornemens

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst gepost heb, en als zelfs Koen regulierder update, kan je eigenlijk niet anders dan tot de conclusie komen dat het hoog tijd is voor wat achterstallig onderhoud en goede voornemens voor meer post-discipline. Laten we met het gemakkelijkste beginnen……

Begin september was voor Karina het moment aangebroken: de eerste echt hele grote opdracht voor haar eigen stichting. Voor een internationaal seminar over onderwijs van Unicef was een groep kinderen nodig die hun praktijkervaringen konden delen. Karina was gevraagd om de Argentijnse adolescenten te selecteren, en daarnaast mocht ze de begeleiding van de hele groep (23 jongeren uit Argentinië, Chili en Brazilië, 6 begeleiders) 4 dagen lang voor haar rekening nemen. Nodeloos te zeggen dat alles perfect verliep; kinderen erg tevreden, begeleiders content en Unicef gelukkig. Het ging zelfs allemaal zo vlekkeloos dat de week daarop een officieel samenwerkingscontract tussen Tres C en Unicef getekend is. Verslaggeving (wel in het Spaans natuurlijk, maar met 2 filmpjes) hier, hier en hier.

Een aantal weken geleden zijn we op aanraden van een vriendin van Karina naar een optreden van Bossacucanova geweest. Zwoele Braziliaanse lounge, ideaal om de lente mee te beginnen of voor lange zomeravonden. Aanrader voor de downloaders onder het lezend publiek.

Het nichtje van Karina, Lucia, is 30 september 4 jaar geworden. De zondag daarop was er groot feest in Tucumán. Zelfde locatie en omvang als afgelopen jaar, complete lunch met alles erop en eraan inclusief goochelaar (ik mocht hem helpen een zakdoekje te verbranden!), poppenspel en 2 andere kinderacts. Het echte nieuws was trouwens dat de oudste zus van Karina weer zwanger is: Lucia krijgt een zusje. De eigenaardigheid van de familie blijft intact, wederom een meisje. Van het totale nageslacht van opa en oma aan moederskant (9) is er slechts één varon.

Verder de heugelijk mededeling dat na een half jaar verliezen ik 3 weken geleden eindelijk met een overwinning op Gaston van de squashbaan stapte! Hij vertelde me achteraf dat het de eerste keer in 2 jaar was dat hij verloor. Uiteraard sindsdien niet meer gewonnen, maar ik weet nu in ieder geval dat het mogelijk is.

Andere belangrijke dingen die we gedaan hebben zijn onder meer het aanschaffen van een licuadora (blender, we jagen er nu bergen aardbeien, sinasappels, kiwi, peer en ananas doorheen), het bekijken van de Buenos Aires Open Levende Standbeelden, en het bezoeken van een aantal wedstrijden van Boca met Unicef. BTW: als er scouts meelezen, ga eens kijken naar de nummer 10 van Tigre. Naam is me even ontschoten (iets met twee M’en), ik weet dat het een laatbloeier is, maar erg kittig voetballertje. Scoorde ook 2 keer.

En de hele afgelopen week stond in het teken van het nationale kinderparlement dat Karina organiseert. 300 kinderen uit alle windstreken 2 dagen in Buenos Aires. Nog groter dan vorig jaar. Alles wederom tot in de puntjes geregeld; de vice-president Julio Cobos opende het congres en kreeg een staande ovatie van de kinderen voor zijn steun aan de boeren eerder dit jaar, en het congres werd afgesloten door Mariana Fabiani.

Verder worden de MLB play offs hier keurig op de TV uitgezonden. Keurig met Spaans commentaar natuurlijk, en dat is af en toe erg grappig. Voorbeelden? Gaan we. Als iemand uit is, is hij “fuera de la circulación”. Een homerun is een cuadrangular, en de warning track heet de zona de seguridad. “Gelukkig” hebben we van het weekend een nieuwe TV aangeschaft met SAP, zodat ik nu gewoon van het originele commentaar kan genieten.

As we speak is Karina trouwens in het stadion van Boca met de koningin van Jordanië. Wederom een verzoek van Unicef om met een groep kinderen een evenement bij te wonen.

De agenda? De blog wat regelmatiger bijwerken. Vrijdag naar een aantal scholen om de voortgang van hun kunstinspanningen te bewaken. En aanstaande donderdag stapt Karina op het vliegtuig naar Hong Kong om daar een 5 weken durende cursus te volgen. Ik zal me dus even alleen moeten redden. Zal mij benieuwen…..

Voor een blog die wel regelmatig bijgewerkt wordt met het laatste Argentijnse nieuws, klik hier.

Waterkokers en Keukeninspecties

De vraag van vandaag: wat is dit? En waarom staat deze foto op deze blog? Het antwoord op vraag 1: een waterkoker van 25 liter die je in de douche ophangt en die met name in Bolivia/Ecuador/Peru gebruikt wordt door mensen die geen stromend warm water hebben. Het antwoord op vraag 2: omdat wij er de afgelopen 3 weken gebruik van hebben moeten maken. Zoals ik de laatste keer meldde zaten wij ‘de repente’ zonder gas. En koud douchen is 3 dagen leuk, maar dan is de lol er ook wel vanaf. Na enig speurwerk wist Karina dit apparaat op de kop te tikken in een lokale fereteria, en het is weliswaar een zeikstraaltje, maar warm water is warm water. Gewoon even 15 minuten voor het douchen de bak vullen, stekker in het stopcontact, en de gloeispiraal zijn/haar (?) werk laten doen. En even opletten dat je voor het douchen de stekker eruit haalt. Verder hebben we erg veel buiten de deur gegeten, en, heel creatief, een keertje gekookt in onze open haard. Zalm met gepofte aardappelen, dus zielig zijn we nog steeds niet. Enige punt was dat totaal onduidelijk bleef wanneer e.e.a opgelost zou worden, en de vele ‘uit eigen ervaring’-verhalen van vrienden en collega’s boden weinig hoop op een snelle uitkomst. Ik ben er inmiddels wel achter dat dat een typisch Argentijns dingetje is: altijd uitgaan van het slechtste geval, dan kan het alleen maar meevallen. Zonder gas.

Tot vorige week zaterdagmorgen. Ik draaide uit gewoonte de warme kraan open, en tot mijn stomme verbazing kwam er ook warm water uit! Een snelle inspectie leerde dat de verwarming het ook weer deed, maar dat het fornuis nog niet tot aangesloten gebied behoorde. Maar: 66% is meer dan niks, dus uitgebreid gedoucht en daar ook echt van genoten. ’s Middags kregen we een keukeninspecteur op bezoek. Het verhaal was namelijk dat het kookgas per appartement weer opengedraaid ging worden na een succesvolle nakijkbeurt door een expert van de Metrogas. Alhoewel, nakijkbeurt, na een klaarblijkelijk zeer zorgvuldig en met kennis van zaken geworpen blik van niet langer dan 5 seconden was het vinken geblazen op zijn papiertje; keuken afgekeurd, geen gas in de keuken tot na het uitvoeren van een serie reparaties (nieuwe ventilatie, nieuwe pijp, nieuw slangetje, etc.). Toen wij later de portier spraken bleek dat trouwens voor de complete 96 appartementen te gelden; alle keukens afgekeurd. Maar, en dat is dan ook weer Argentinië, toen 2 dagen later de monteur op bezoek kwam heeft Karina hem met een kopje koffie kunnen overtuigen van het feit dat het allemaal misschien eventueel toch wel wat veel en duur was, en heeft de beste man na nopperdenop aan reparaties het knopje omgezet.

Kortom: alles weer onder controle en terug naar het oude in casa Esquivel/Bogaard.

En voor degenen naar wie ik dit nog niet gemaild had; weten jullie wie er ook in Argentinië zitten? Filmpje!

Want om een paar weekjes zonder gas te zitten heb ik altijd dat je zegt zin in

Zo. Na een paar weekjes Nederland, waaronder een bijzonder vochtige honkbalweek en buitengewoon uitgebreid extensief familiebezoek ben ik weer in Buenos Aires. En dat zal ik weten ook!

Op het eerste oog was er weinig veranderd toen ik weer hier kwam. Karina had weliswaar de slaapkamer 2.0 gemaakt met wat kekke tafeltjes en dito lampjes, en het conflict tussen de regering en de boeren was op dramatische wijze opgelost/verdwenen (bij de stemmingsstand 36 voor 36 tegen in de eerste kamer alhier moest de vice-president de beslissende stem uitbrengen. En raad eens? Nee, mis! Hij stemde tegen de regering, waardoor de belastingverhogingen voorlopig van de baan zijn), maar het weer was nog steeds druilerig en Plaza de Mayo lag er nog. Nothing on the hand. Tot afgelopen vrijdag.

Toen ik na mijn werk thuis kwam was een aantal mannen koortsachtig bezig de stoep voor ons huis weer dicht te gooien. Die was kennelijk open geweest. Navraag bij de portero leerde dat er een probleem was met het gas. Dat was er namelijk niet meer. Of meer precies, dat was voor ons gebouw afgesloten. Iets met een lekkage, poreuze leidingen, probleem. En de gasmannen gaan tot de drempel, dus toen de conclusie was getrokken dat het lek niet buiten zat gingen die lekker weekend vieren. Ons zonder gas achterlatend. En geen gas betekent niet koken, geen warm water en geen verwarming. Precies in de koudste week van het jaar. Dus toen het buiten ’s nachts 4 klein nulletje c was, was het dat binnen ook. En da’s best fris, zelfs voor mij. Maar het beste nieuws was wel dat de eerste schattingen voor de reparatieduur uiteen liepen van minimaal 3 weken tot ongeveer 2 maanden. Nou moet ik daar wel bij zeggen dat dat de schattingen zonder aanmoedigingspremie waren. Het idee is namelijk nu om bij alle bewoners met de pet rond te gaan om een zogenaamde ‘opschietpot’ te creëren, waarmee de leidingexperts die nu bezig zijn wellicht verleid kunnen worden om ook ’s avonds en in het weekend aan een oplossing te werken. Het zal mij benieuwen……

En voor degenen die de titel nog niet begrijpen:

Foutje, bedankt!

Zo, wat zat ik ernaast de vorige keer met mijn mededeling dat de staking over was. Want dat was (en is) namelijk niet het geval. De staking duurt nu al meer dan 100 dagen en de beide partijen komen nog niet echt dichter bij elkaar. Sterker nog; het gat wordt alleen maar groter. Het gaat er hier op dat vlak echt fundamenteel anders aan toe dan bij ‘ons’, wat dat betreft mogen jullie in Nederland de handjes dichtknijpen ;-) De voor- en tegenstanders gaan er, al dan niet door de regering bekostigd, stevig tegenaan. Vorige week woensdag een door de regering georganiseerde pro-regering manifestatie op de plaza de mayo, waarbij het hele kabinet netjes 'spontaan' kwam opdraven. Enig smetje op het feest was dat een aanwezig meisje uit Tucuman (1500 km hiervandaan!) een glazen bol die van een lantaarnpaal viel op haar hoofd kreeg en ter plekke overleden is. Op de vraag van een journalist van de TV verklaarde haar broer dat ze er allebei 100 pesos voor gekregen hadden om aanwezig te zijn. Geen verassing, want iedereen wist wel dat het gros van de aanwezigen betaald werd, maar dat wordt zelden zo open op TV gezegd. Het belangrijkste wat Christina te melden had was dat ze het probleem door gaat geven aan het congres; die moeten er maar over gaan stemmen. Het plein voor het congres staat nu dus al dagen vol met allerhande tenten, opblaasdieren en mensen verkleed als eieren van met name voorstanders, want die hebben nou eenmaal monetaire steun van de regering. Een zootje dus, en dan hou ik het voor het gemak nog even eenvoudig, want als ik 1 ding geleerd heb de afgelopen weken is het wel dat alles wat hier met politiek te maken heeft complex is.

Maar om toch een idee te geven van de context ga ik een poging wagen. Stel je voor dat in Nederland de regering een conflict heeft met de boeren (ze verhogen bijvoorbeeld plotseling de belasting op export van soja en een aantal andere agro-producten met meer dan 10% zonder duidelijk aan te kunnen geven wat er met dat geld gaat gebeuren, en daarnaast houden ze de dollar-koers kunstmatig laag zodat datgene wat er geëxporteerd wordt relatief weinig opbrengt) en dat de boeren vervolgens gaan staken. Als reactie organiseert Balkenende een pro-regeringsbetoging op het Binnenhof, waarvoor hij mensen 100 euro p.p. betaalt om daar te komen staan. In de toespraak zegt hij dat hij een half jaar geleden democratisch is gekozen, en dat dus niemand anders welk recht van spreken dan ook heeft, totdat er over 3 1/2 jaar nieuwe verkiezingen zijn. Dat is ongeveer wat er hier nu gebeurt.

Niet echt woorden van iemand die de verantwoordelijkheid voelt om het land nader tot elkaar te brengen en verder op te stuwen in de vaart der volkeren. Ook nieuws: vorige week vrijdag een (ongetwijfeld betaalde) betoging van pro-regerings (en dus anti-campo)-mensen voor ons huis. Het blijkt namelijk dat één van de 4 leiders van de boerenbeweging in het gebouw naast ons woont. En verder vorige week dinsdag weer een cacerolazo, de afgelopen dagen een staking van het metropersoneel van de lijnen C, D en E, en stiptheidsacties (ja, die bestaan hier ook!) bij de treinen. Never a dull moment in Buenos Aires. Het doet mij af en toe denken aan Civ, het computerspel van vroeger (of nu, heb het van het weekend weer herontdekt maar dan in de freeware versie hier). Je hebt je kont nog niet gekeerd uit een bepaalde stad of er breekt wel onrust uit…..

Eergisteren op TV een interessante documentaire over Juan Peron, getiteld: ‘las manos de Peron’. Naast zijn hele leven, wat mij af en toe gedeeltelijk op hoofdlijnen hier en daar wel bekend voorkwam, kwam ook een verhaal over zijn handen aan bod. Ik had ooit gehoord dat de handen van Ché Guevara na zijn dood waren afgezet door een legerarts om naar Buenos Aires te worden gestuurd, zodat daar vingerafdrukverificatie kon plaatsvinden. Maar dat ook de handen van Peron waren afgehakt was mij niet bekend. Speciaal voor de quiznighters: in 1978 is er ingebroken in het familiegraf van Peron, is zijn kist opengemaakt en zijn zijn handen, zijn zwaard en zijn pet verwijderd. Door wie is tot op de dag van vandaag onduidelijk, en de geschiedenis van Argentinië een beetje kennende zijn de mogelijkheden eindeloos. Tot op heden is het mysterie in ieder geval dus niet opgelost, of meer accuraat gesteld, tot op heden is het mysterie officieel niet opgelost. Want je weet het hier maar nooit; verschillende mensen die betrokken waren bij het onderzoek zijn onder wederom nooit officieel opgehelderde omstandigheden om het leven gekomen. En handen betekent vingerafdrukken. En bestaan er geen bankrekeningen met die vorm van identificatie? Misschien een ideetje voor de volgende Indiana Jones?

Op youtube is inmiddels een aantal filmpjes beschikbaar van de superclasico; zie hier en hier. Minder dan fysieke aanwezigheid, maar net wat meer dan de foto’s!

Genoeg voor nu, als het goed is deze week de stemming in het congres over de staking. Het zal mij benieuwen….